Het verhaal van Sander

 

Drie jaar na dochtertje Annelien, werd op 22 april 1994, ons zoontje Sander geboren. Een wolk van een baby, bijna vier kilo zwaar en ons zonnetje in huis. Meer dan drie jaar ging alles goed. Slechts af en toe kregen we te maken met een probleempje dat eigen is aan de peuterleeftijd. Voor de rest verliep alles zoals we het droomden.

 

Eind januari 1998 ging het mis. Sander werd met de dag bleker en wilde steeds vroeger naar bed, waarop hij tot een stuk in de ochtend doorsliep. Bovendien viel het ons op dat hij vol blauwe plekken stond en dat we echt niet wisten hoe hij die had opgelopen. ?Ijzertekort? dachten we zelf en ook de kinderarts achtte het raadzaam een bloedonderzoek te doen.

 

De diagnose kwam als een mokerslag! De kinderarts sprak voorzichtig over leukemie maar voor absolute zekerheid moest er nog diezelfde avond beenmerg uit de heup genomen worden. Enkele uren later werd de punctie uitgevoerd op de afdeling kinderoncologie van het UZ te Gent en kregen we de diagnose die niemand wil horen : ons prachtige kind had leukemie en terug naar huis keren was geen optie. We werden opgenomen in de mallemolen van onderzoeken, chemokuren en puncties.

 

Onze wereld stortte in, de paniek was groot, de vragen nog groter? Die eerste dagen vroegen we de artsen keer op keer hoe dit zou aflopen, maar er was niemand die het enige antwoord kon geven dat we wilden horen. Men gaf Sander een overlevingskans van 80 %, maar de garanties waar we om smeekten bleven uit.

 

Later bleek dan nog dat Sander een moeilijk te behandelen vorm van leukemie had en dat de kansen op genezing toch weer wat zakten.  Een beenmergtransplantatie werd toen al geopperd als ultieme kans.

 

Toch was het dankzij Sander zelf dat wij na een tijdje, de moed weer opnamen en samen met hem begonnen mee te vechten tegen de ?slechte beestjes in zijn bloed?. Door de situatie waarin hij terecht gekomen was, ontwikkelde Sander een wijsheid die van hem een kleine volwassene maakte. Hij zou wel vechten zoals de ridders in zijn speelgoedburcht, hij kreeg al die monstertjes wel klein! Mama en papa moesten niet wenen, niet bang zijn.

Zus kon gerust zijn, binnenkort speelden ze weer samen! Bij hem zijn, urenlang met de blokken spelen op goede dagen, mee op bed liggen als het moeilijker was en af en toe stiekem toch eens iets lekkers meebrengen van thuis?

 

Voor Sander was dit voldoende.

 

Natuurlijk kregen we heel veel steun van familie, vrienden, buren en klasgenootjes. Door het maandenlange verblijf in het ziekenhuis moesten we ons leven een beetje uit handen geven. Gelukkig stonden we niet alleen en konden we door al die hulp voor 100 % focussen op Sander. Wat voor hem steeds weer hoogtepunten waren, waren de kaartjes, knutselwerkjes, zelfs eens een videoboodschap van de vriendjes van z?n klas.

Op een keer kwamen de kindjes van de klas op bezoek bij ons thuis. Dat was rond zijn vierde verjaardag!

Sander moest wel binnen blijven achter het glas, maar z?n vriendjes stonden op het terras en hij kon ze zien en hen fier al z?n cadeautjes tonen. Als volwassene ben je na afloop kapot van ellende omdat hij niet gewoon mee naar de klas kon gaan, voor Sander was het weer een stimulans om hard te vechten en zo vlug mogelijk terug te keren de school.

 

De chemokuren deden intussen wat de artsen ervan verwachtten en gedurende een paar maanden leek het erop dat Sander de strijd aan het winnen was. In de zomer mochten we zelfs een week op vakantie naar de Zwitserse bergen. Van elke minuut ginder hebben we genoten, niet wetend dat het onze laatste vakantie samen zou zijn.

Sander stapte en speelde, plukte grote boeketten en had ook zijn eetlust weergevonden. Hij was de bergbeklimmer die de steilste hellingen aankon. Door  de pauze in de chemokuren, kreeg hij terug een gezond kleurtje en begonnen zijn haartjes zelfs terug te groeien. Geen mens die ons toen zag kon vermoeden hoe ziek ons kereltje eigenlijk was. Toen we terug naar huis moesten vertrekken, wisten zowel Sander als wijzelf dat de terugkeer naar huis ook de terugkeer naar de ziekte zou zijn.

 

Nog geen week nadat we terug thuis waren, kwam het telefoontje uit Gent dat voor de tweede keer de grond onder onze voeten weghaalde. De leukemie, die eerst bedwongen leek, was er in alle hevigheid terug en de enige kans op volledig herstel was nu een beenmergtransplantatie. We wisten dat dit de allerlaatste kans was en dat het zeer zwaar zou worden, maar ook nu weer was het Sander die onze tranen droogde en zei dat hij ?die medicijntjes? ook deze keer wel flink zou nemen en dat het allemaal goed zou komen.

 

Eind oktober 1998 werd Sander opgenomen voor een behandeling die vele maanden zou duren. Toen we die ochtend de deur van ons huis dichttrokken konden we alleen maar hopen dat we er binnen een paar maanden  weer terug zouden staan, mét Sander bij ons.

 

De transplantatie vond plaats half november 1998 en hoewel het er eerst allemaal vrij positief uitzag, begon Sander steeds meer last te krijgen van afstoting. Op tweede Kerstdag werd hij overgebracht naar de afdeling Intensieve zorgen. Nog twee weken lang is met alle middelen geprobeerd de afstoting om te buigen maar Sander was al zo zwak dat we alleen nog maar konden wachten op een onafwendbaar afscheid.

 

Op 11 januari 1999, een ijskoude winterochtend, heeft ons ventje de strijd verloren. Hij was zo dapper, zo volhardend maar de ziekte te sterk. Nadat hij gestorven was, keken we naar buiten. De meeuwen vlogen nog steeds hoog in de helblauwe lucht en de mensen beneden op de parking waren nog steeds drukdoende.

Neen, de wereld was niet gestopt met draaien! Alleen voor ons en voor iedereen die van Sander hield zou het nooit meer zijn zoals tevoren.

 

Het verhaal van Sander is er één van wanhoop en vertwijfeling, van pijn en verdriet, dat slechts heel langzaam een plaatsje krijgt. Verdriet dat oncontroleerbaar is, dat af en toe in alle hevigheid de kop opsteekt. Maar het is ook een verhaal van ongelooflijk veel liefde en doorzettingsvermogen. Van mooie herinneringen al zijn die soms moeilijk op te roepen.